Ergens tussen wal en schip
Als je me nu zou vragen waar ik sta, dan is het antwoord bijna letterlijk: ergens tussen wal en schip.
Vijf jaar geleden zag mijn leven er heel anders uit. Gelukkig getrouwd, werkend aan een droom die werkelijkheid werd. We woonden in een prachtige, chique boerderij met eindeloos veel kamers. Landhuis Stelphoeve werd ons thuis.
Harry was bezig zijn bedrijf Heech by de Mar verkoopklaar te maken en samen droomden we van een zelfvoorzienend leven, omringd door een warm netwerk, lange tafels vol eten, gezellige etentjes en feestjes.
Ik stopte met werken buitenshuis en stortte me volledig op de Stelphoeve. Met vrijwilligers uit alle windstreken van de wereld bouwden we, leefden we, lachten we. Het waren intens mooie jaren, vol herinneringen die ik voor altijd bij me draag.
En toch…
Ondanks dat ik heerlijk in mijn vel zat en lange dagen maakte, bleef die ene vraag knagen:
“Wat doe jij eigenlijk voor de kost?”
Ik schaamde me er zelfs een beetje voor. Alsof dat wat ik deed — zorgen, bouwen, verbinden — niet telde.
Opnieuw ontdekken wie ik ben
Twee jaar geleden kreeg Harry te horen dat hij kanker had.
In één klap stond ons leven stil.
Misschien heeft hij het ergens aangevoeld, want ondanks zijn ziekte deed hij er alles aan om mij goed achter te laten. In 2025 zou zijn bedrijf de verkoop in gaan. Zijn laatste project thuis was de scheepsbank in de muziekkamer. Nog steeds kan ik die bank nauwelijks aankijken — hij draagt zoveel herinnering in zich.
Nu, een jaar later na het verlies van Harry, probeer ik mijn leven opnieuw vorm te geven.
Ik heb Alex leren kennen, mijn nieuwe liefde, en zit nog midden in de afwikkeling van de verkoop van Harry’s aandelen. De Stelphoeve is groot. En stil. Zonder Harry voelt het niet langer als de plek waar mijn toekomst ligt.
En zo ontstond de titel van mijn eerste blog:
Ergens tussen wal en schip.
Een nieuw idee
Terwijl ik zoek naar wat mij nu écht gelukkig maakt, blijf ik steeds bij hetzelfde verlangen uitkomen:
ik wil een simpele huisvrouw zijn.
Geen baan meer voor een baas. Geen moeten.
Ik word gelukkig van mijn huis warm en gezellig maken, koken voor vrienden en familie, mijn tuin laten bloeien, theefeestjes en kleine concertjes organiseren. Er zijn voor wie steun nodig heeft. En een liefdevolle, zorgzame partner zijn voor Alex.
Ik voel me gezegend dat ik deze keuze kán maken. Voor veel vrouwen is dit geen optie.
En toch… waarom voel ik me dan nog steeds beschaamd om te zeggen dat ik ervoor kies om thuis te blijven?
Zijn we met z’n allen niet een beetje doorgeslagen in emancipatie?
Is mogen werken ongemerkt veranderd in moeten werken — omdat de wereld inmiddels is ingericht op twee inkomens en alles duurder is geworden?
Het zijn gedachten die me de laatste tijd bezighouden.
En waarom zou ik ze niet delen?
Misschien is het tijd voor een nieuwe benaming.
Van ondergewaardeerde huisvrouw naar Vrouw des Huizes.
Een vrouw die zorgt dat het fundament stevig is.
Dat de basis van het gezin stabiel, vredig en liefdevol blijft.
En ja — niet voor niets wordt gezegd:
achter elke succesvolle man staat een sterke vrouw.
Liefs,
Silvia
Reactie plaatsen
Reacties